"ได้แต่รอ.."
เปรยคำนี้เบาๆ ต่อหน้าคนไม่รู้จักที่เดินผ่านไปผ่านมา
ไม่มีใครหันมามอง
ไม่มีคนสนใจ
..ได้แต่รอ
"รอใครอยู่เหรอครับ?" ใครบางคนถามขึ้น
หันไปมอง ..ไม่รู้จักนี่นา
ก้มลงมองพื้น น้ำตาใสๆ คลอ..
"ว่าไง รอใครอยู่เหรอครับ?"
"รอ.. คนรู้จัก" มองออกไปรอบๆ ปาดน้ำตา
"เค้าอยู่ในอดีตของคุณหรือครับ?"
"ใช่ ..อดีต" ปาดน้ำตาอีกครั้ง
"ภาพวันวานดีๆ มันยังติดตาคุณอยู่เหรอครับ?"
ใช่.. ใช่...
"เอาเป็นว่า ..ผมจะช่วยตามหาให้แล้วกัน"
"มะ.. ไม่ต้อง.." ชั้นไม่ได้หาใครทั้งนั้น "ไม่ต้องยุ่ง!!"
"โถ่ คุณครับ อย่าหยิ่งเลยน่า มามะ ผมช่วยตามหาให้"
"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณล่ะ!?"
"คุณจะได้ออกเดินทางซะทีไงครับ"
".............."
"เห็นมั้ยคนรอบๆ กายคุณ เค้าเดินอยู่ แม้ไม่มีจุดหมาย ..ดูคุณสิ"
"........... ชั้นก็เป็นของชั้นแบบนี้"
" คุณคนเมื่อก่อนหายไปซินะ รออยู่แบบนี้จะเจอเร้อ? มามะ ให้ผมช่วยตามหาให้"
เงยหน้าขึ้นมา มองเห้นรอยยิ้ม..
จับมือ เดินไป
ตามหา ชั้นคนเดิม
"คงไม่ใช่ ..ได้แต่รอสินะ.."